Z kuşağı uzun vadeli finansal hedeflerine—özellikle de ev sahibi olmak gibi klasik yaşam dönüm noktalarına—ulaşamayacağını düşünüyor. Bu hayal kırıklığı işyerindeki çabalarına doğrudan yansıyor: neden daha sıkı çalışsın ki, hedeflere ulaşmak zaten imkansız görünüyorsa? Motivasyon eksikliği, ekonomik baskıyla beslenmiş bir çaresizlik hali haline geliyor. Gençler, sistem içinde kendi konumlarını sorgulamaya başlıyor—iş disiplini ve kariyer hırsı, kişisel refahtan daha ağır basıyor mu, yoksa finansal iddialılığın kaynağı mı? Bu paradoks, bütün bir neslin değer sistemini değiştiriyor.